14 ตุลาคม 2516


" ถนนเนืองนองผู้คน !
ปืนคำรามขับไล่ !
กระสุนของมันโปรยปลิว !
รถถังกัมปนาทน่าเกรงขาม !

ผู้คนวิ่งพรูเข้าประจันหน้าด้วยมือเปล่าเปลือยๆ !
บางคนมีดุ้นไม้ที่หัก
ลากจากข้างถนน !

ไฟไหม้ !
แสงแดดจ้านเปลี่ยนเป็นหม่นและมืดคลุ้มจากควัน !

เฮลิคอปเตอร์
ฉวัดเฉวียนเย้ยหยัน !

เสียงร้องไห้และ
ตะโกนเคียดแค้น !

หลายคนพยายามเหยียดตัวของเขาให้แบนลงแนบถนนหลบกระสุนปืน !
แล้วนาฑีต่อมา เขาเผ่นโผนไปข้างหน้าอย่างไม่หยุดยั้ง !

บางคนโดนฉีกแขน
และขาขาดวิ่น 

ในมือบางคนมีระเบิดขวดใบน้อยไม่น่ามีพิษ
ถ้าเทียบกับรูเหล็กสีดำของปืนที่ซุ่มซ่อนตามซอกตึก !

ผู้คนยังหลั่งไหล
มาเนืองนอง !

คาวเลือด 
คราบเหงื่อและน้ำตา !

กลิ่นควันลามก
อนาจารของควันปืน !

และลมหายใจของเสรีภาพ !

รงค์ วงษ์สวรรค์
 
 
 
 

ฉันเสียใจ?


ฉันเสียใจที่เธอต้องแบกฉันไปเรื่อย ๆ
 
เธอจะขออะไรฉันจะให้ทุกอย่าง 
 
 
 
ยกเว้นการขอให้ฉันลงจากบ่าเธอ


ลิโอ ตอลสตอย 

edit @ 18 May 2010 22:51:25 by T o' M @ ZZ u ครับ

Comment

Comment:

Tweet

wow!!!i like this article and music is good!!

#5 By resume website (78.111.223.14) on 2011-01-16 22:35

คนตายไม่รู้สึก แต่คนอยู่นี่ทรมานใจจริงๆหนอ

#3 By kororo on 2010-05-19 19:45

รงค์ วงษ์สวรรค์ ชอบกลอนของคนนี้มาก big smile

น่าเศร้าที่เหตุการณ์แบบนั้นมาเกิดขึ้นอีกแล้ว เพราะแม้แต่ค่ายฮาล์ฟบลัด การใช้ความรุนแรงก็มีขีดจำกัด

#2 By Pigwidgeon on 2010-05-19 11:05

คนตายไปแล้ว ตอนนี้คงไม่รู้สึกอะไรละมั้ง

#1 By T o' M @ ZZ u ครับ on 2010-05-18 22:53